از آنجا که دو دانشمند فرانسوی مؤلفه شیرین منحصر به فرد Stevia- stevioside-} را در سال 1931 جدا کردند ، به تدریج توسط مقامات اصلی نظارتی در کشورهای مختلف جهان تأیید شده است و اکنون در بیش از 100 کشور در سطح جهان مجاز است.
در دهه 1970 و 1980 ، ژاپن شروع به استفاده از استویا به عنوان شیرین کننده غذا و نوشیدنی کرد. پس از آن ، کشورها و مناطقی مانند کره جنوبی ، چین ، مالزی و آمریکای لاتین نیز به تدریج شروع به استفاده از آن به عنوان شیرین کننده کردند.
در سال 2008 ، خلوص بالا- stevioside و Reb A به عنوان GRA (که عموماً به عنوان ایمن شناخته می شوند) در ایالات متحده تأیید شدند.
در سال 2008 ، استانداردهای غذایی استرالیا و نیوزیلند استفاده از استویوسید را تصویب کردند و دامنه خود را به ترتیب در سال 2010 و 2017 گسترش دادند. اکنون ، اجزای تأیید شده استیویزید به تمام گلیکوزیدهای استخراج شده از استویا گسترش یافته است.
In 2010, the Joint FAO/WHO Expert Committee on Food Additives (JECFA) designated nine steviosides (with a purity of>=95%) as suitable for use in food and beverages, and determined their allowable daily intake (ADI) to be 0 to 4 milligrams per kilogram per day of steviol equivalent (high-purity steviosides with a content of > 95%).
در سال 2011 ، کمیسیون Codex Alimentarius (CODEX) استیویزید را به عنوان یک افزودنی مواد غذایی پذیرفت و استانداردهای استفاده از مواد غذایی را منتشر کرد. سازمان ایمنی مواد غذایی اروپا ایمنی خود را بررسی کرده و استیووزید را برای استفاده به عنوان شیرین کننده در منطقه اتحادیه اروپا تأیید کرده است.

